De achtbaantester – Nancy Olthoff

Het is een thema dat de laatste jaren vaker vaker in een boek voorkomt: autisme. We hadden natuurlijk een aantal jaren geleden het overweldigende Rosie-project, in 2018 het hartverwarmende Zondagskind van Judith Visser en dan nu een eenzame Achtbaantester, hoewel in tegenstelling tot bij de twee eerste hier nergens expliciet benoemd wordt dat het inderdaad om autisme gaat, maar alles lijkt erop dat het wel zo is. 

Herman is 32 jaar, hij woont na de dood van zijn ouders in mijn eentje in zijn ouderlijk huis, waar zijn ouders echter in zijn hoofd nog steeds controlerend aanwezig zijn. Zijn hele leven is hij al een buitenbeentje. Hij speelt nog steeds vol overgave met zijn knikkers, hij hangt erg aan het verleden, leeft volgens ijzeren structuur en er is een traumatische gebeurtenis uit zijn jeugd die steeds op de voorgrond treedt. Een gebeurtenis waarvan Oltoff elke keer iets meer prijsgeeft, en dan blijkt hoezeer Herman hier nog mee in de knoop zit. 

Herman van Dusselen is ‘een beetje anders’. Maar hij neemt zichzelf zoals hij is, het kan hem niet veel schelen wat anderen denken. Tot hij Jeanette ontmoet en zijn wereld op zijn kop komt te staan. 

Hij is toch een beetje anders… Nee. Als je daar zelf in gaat geloven het einde zoek. Iedereen is anders. We hangels mensheid van apartheid aan elkaar. 

Olthoff vertelt het verhaal op hartverwarmende wijze recht vanuit Herman, midden in zijn belevingswereld, met al zijn rigiditeit, zijn simpelheid die aan autisme doen denken. Hoe hij dwangmatig via ongecontroleerde associaties altijd weer bij het begrip dood uitkomt. 

Soms is het wel erg veel, wat we allemaal moeten lezen over het binnenste van Herman. Langdradigheid ligt hier en daar op de loer. Maar mooi is de innerlijke groei van de hoofdpersoon waar we getuige van zijn. Hij waagt, hij neemt risico, komt uit zijn comfortzone, wat hem uiteindelijk naar de afgrond leidt, omdat het hem geheel aan relativeringsvermogen ontbreekt. En tenslotte is daar de teleurstelling. Frustratie en tegelijkertijd ook de bevrijding. Het leven is zwart-wit. Daartussen zit niets.

Met slechts 224 pagina’s is het voor mijn doen een dun boek, maar het had niet dikker moeten zijn. Net dik genoeg om me te blijven  boeien tot het einde. 

De kleuren van de voorkaft zijn wel een beetje  misleidend. Ik zou een lichtblauw boek met zuurstokkleuren niet snel kopen, maar het is dus eens te meer bewezen dat je niet altijd volledig op de boekomslag af kunt gaan. 

Uitgeverij Orlando, 2020
204 pagina’s

(Visited 9 times, 1 visits today)
Click to rate this post!
[Total: 0 Average: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *