Ellens dochters zijn allebei het huis uit, dus als haar studievriendin Lucy haar onverwacht uitnodigt in haar villa in Spanje, lijkt het de ideale manier om weer eens iets samen te doen met haar man Robert. Maar Robert gedraagt zich vreemd. Hij ontloopt Ellen en is tamelijk close met Lucy en haar dochter. Dan vind Ellen een verfrommeld briefje in Roberts nachtkastje en ze trekt de conclusie dat hun huwelijk voorbij moet zijn. Haar man heeft kennelijk een vreselijk geheim. Maar als ze hem confronteert, zal zij zelf ook iets moeten opbiechten.
De romans van Emma Robinson richten zich op emotionele thema’s en dat is Inn Wat ik je niet heb verteld niet anders. De auteur valt gelijk met de deur in huis op het moment dat Ellens wereld instort, nadat ze het briefje vond. Het verhaal flitst heen en weer tussen het heden en de studietijd van Ellen en Lucy, twintig jaar geleden.
Robinson heeft een behoorlijke dosis feelgood in huis, met een heel hoog sentimentgehalte, dat ze gul uitstrooit in deze roman. Ze stuurt haar lezer met vaste hand verkeerde richtingen op, maar legt het er zo dik bovenop dat het ongeloofwaardig wordt en de lezer zich waarschijnlijk achter het oor gaat krabben. Of juist niet, en toch er helemaal in kan verliezen.
Bij de aankondiging van dit boek wordt de vergelijking gemaakt met met Liane Moriarty, maar dat is niet helemaal terecht. Emma Robinson mist de humor, de scherpe twists en diepgang die juist Moriarty typeren, ze verzandt in waterige sentimentaliteit en grove onwaarschijnlijkheden.
Liefhebbers van Bouquet-reeksen en romantische verwikkelingen zullen zich daar niets van aantrekken en smullen van dit verhaal.
Uitgeverij Oceaan 2026
288 pagina’s