Lex Gracie probeert haar jeugd te vergeten, haar ouderlijk huis waaruit zij met veel moed is ontsnapt. Maar als haar moeder overlijdt, zit er niets anders op dan terug te gaan naar het familiehuis.
Hoewel de hoofdstukken afwisselend de naam van een van haar broers of zussen draagt, zijn ze allemaal vanuit het perspectief van Lex – Alexandra, bij het publiek bekend als Meisje A – geschreven, in de ik-vorm.
Ze start na de dood van haar moeder. Door flashbacks die elke keer zonder aankondiging dwars door het heden plaatsvinden, lezen we heen en weerspringen in de tijd over wat er met haar en haar broertjes en zusjes destijds gebeurd is. Het resultaat is een rauw, eerlijk, niets verhullend verslag van een afschuwelijk verleden, dat aan de kinderen van Ruinerwold doet denken.
De auteur laat me door haar af en toe scherpe schrijfstijl in deze indrukwekkende psychologische roman steeds naar adem snakken. Familiebanden ondanks alles en trauma voeren de hoofdtoon. Hoewel de hoofdstukken erg lang zijn zijn ze prettig leesbaar, bovendien zijn ze door middel van witregels in grotere en kleine stukken gehakt.
De compleet verrassende wending voert je uiteindelijk naar een slot dat je het ergste doet vrezen.
HarperCollins 2021
352 pagina’s