Het testament van Nostradamus – Tom Egeland

Met de heerlijke boeken van Dan Brown in mijn achterhoofd is mijn nieuwsgierigheid gewekt. Oude raadsels, geheimen, genootschappen en mysteries, wat maakt een andere auteur daarvan?

Egelands bekendste boek, Sirkelens ende, dat in 2001 verscheen, lijkt erg op De Da Vinci Code van Dan Brown uit 2003. Er werden al wat vermoedens geuit over eventueel plagiaat door Brown, maar omdat Relic nog niet in de Engelse vertaling beschikbaar was in 2003, doofden die ook weer uit. 

Vanaf de eerste pagina sleept Egeland me mee in het tijdperk van de renaissance, ik zie, voel en ruik het bijna door zijn bloemrijke, gedetailleerde beschrijvingen. Zijn schrijfstijl is vertragend, hij bouwt alles langzaam op tot het verlossende woord komt, waarna ik als lezer weer terg zak in de stoel. 

Hij neemt alle tijd om zich te verdiepen in zijn personages, die daardoor dus net zo levend worden als je buurman of collega’s. Hierbij richt hij zich op een losse manier tot zijn lezer, bij monde van Bjørn, in de ik-vorm.

Als Lorenzo, een Italiaanse professor, specialist in middeleeuwse codes, wordt ontvoerd, zet Archeoloog Bjørn Beltø de achtervolging in, zich onbewust van de heksenketel waarin hij terecht komt. Een meedogenloze kloosterorde, een Amerikaanse inlichtingendienst en een vijfhonderd jaar oude broederschap van bibliothecarissen zijn allemaal op zoek naar de brief met een code die Nostradamus in de Middeleeuwen schreef aan de familie De Medici. Ook willen ze allemaal iets van Lorenzo, hetgeen de jacht zenuwslopend maakt.

Achter in het boek staat een uitgebreide, zeer gedegen bronvermelding. Dat niet alleen, ook in het verhaal zelf zijn pagina’s vol uitleg opgenomen, over Nostradamus, Bijbelverhalen, de stamboom van de d’ Medici’s, de Italiaanse Renaissance en alles wat nog met het verhaal te maken heeft. Egeland vermengt heel veel feiten met evenzoveel fictie, resulterend in een boek dat zo uitgebreid en gedetailleerd is, waarin zoveel oude geschriften, codes en wijsgeren een rol spelen, dat ik de draad soms helemaal kwijt raak. 

Het testament van Nostradamus is vooral heel erg véél, dat uiteindelijk uitmondt in een leuke, interessante, langdradige plot die naar het einde toe ondanks alles steeds meer mijn belangstelling geniet.

En dan de onvermijdelijke vergelijking met Dan Brown. 

Hoewel hij neigt naar het langdradige, geeft Egeland dit boek wel veel diepgang. Meer dan Brown dat doet, ook bij de personages en hun gedachtengangen. Hoofdpersoon Bjørn Beltø is niet gespeend van zelfspot en echt flitsend is hij niet. Eerder een beetje knullig in zijn acties. Dit geeft het boek ook luchtigheid die bij Brown ontbreekt.

Uitgeverij De Geus, 2015
569 pagina’s

(Visited 11 times, 1 visits today)
Click to rate this post!
[Total: 0 Average: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *