Het mysterie van kamer 622 – Joël Dicker

Het vierde boek van deze schrijver. Ik ben benieuwd hoe het is, want na het geniale eerste waarmee hij doorbrak  (De waarheid over de zaak Harry Quebert) ) viel het derde (De verdwijning van Stephanie Mailer) me een beetje tegen. Te hoge verwachtingen? Het blijft lastig voor een schrijver om het niveau na een succesvol debuut net zo hoog te houden.

Het thema van Het mysterie van kamer 622 sprak me dusdanig aan, dat ik het direct kocht. Waarom ontbreekt het kamernummer 622 in het luxueuze Palace Hotel in het Zwitserse Alpendorp Verbier? Als de hoofdpersoon, een schrijver (Joël Dicker heeft hier zichzelf neergezet) er logeert en ontdekt dat jaren eerder in die kamer een moord is gepleegd, besluit hij om zich volledig op de onopgeloste moord te storten: wat gebeurde er vijftien jaar eerder in kamer 622? 

Heel lang lijkt het of Dicker een van de schrijvers is met een fantastische doorbraak, maar bij wie de volgende boeken gewoon niet meer lukken. Maar dat verandert halverwege, als Dicker de spanning subtiel laat opbouwen. Heel lang weten we helemaal niet wie er 15 jaar geleden nou vermoord is. Dicker rekt de ontwikkelingen heel langzaam naar de dag van de moord toe, door steeds maar gebeurtenissen te beschrijven die elkaar afwisselen in de verschillende tijdlijnen en die tergend langzaam toewerken naar de bewuste dag. Twee van de drie verhaallijnen lopen in het verleden en de derde – in het heden – is de reconstructie door Joël van wat er toen precies is gebeurd. Dit is een originele vermenging, een originele manier om een misdaadverhaal op papier te zetten. Maar ik moet erg mijn best doen om de twee lijnen in het verleden goed uit elkaar te houden.

Dicker heeft een snelle schrijfstijl, gehaast, bijna ongeduldig. In rap tempo gaat hij over de zaken heen, zonder al te veel emotie. Het is zeker niet literair of diepzinnig, eerder simpel, of kaal. Het kan hier en daar zelfs een beetje knullig jongensboekachtig overkomen. Het gaat constant razendsnel heen en weer tussen de verschillende tijden. De soms staccatoachtige schrijfstijl wordt nog eens onderstreept door de zakelijke aanduidingen van plaats en tijd in de eerste regel van elk hoofdstuk, zoals je dat ziet in een toneelstuk bij het begin van een akte.
Wat wel origineel is, is dat Dicker zichzelf in het verhaal opneemt als schrijver en onderdeel uitmaakt van het verhaal, evenals de nagedachtenis aan zijn uitgever. Deze is realiteit, zoals te zien is in de opdracht voorin het boek, en speelt ook een rol in het verhaal.

Jammer genoeg gaat het nergens de diepte in, het blijft oppervlakkig. De karakters  ontwikkelen zich ook niet echt, hoewel ze op zich wel duidelijk zijn: de goeige Macaire, die nergens echt een slechterik is, de eenvoudige Lev, en Anastasia met al haar geheimen. 

Ik stoorde me ook aan wat ergerlijke, veel voorkomende woordjes, voornamelijk als het ging over huishoudster Arma. Ik weet niet hoe de oorspronkelijke Franse tekst daar is, het kan ook zijn dat de vertaler hier de plank flink misslaat.

Als lezer word ik heen en weer geslingerd tussen de teleurstelling dat ik verzeild ben geraakt in een soort spannend jongensboek en de voldoening van een echt verbluffende, ingewikkelde plot, dat zeer fantasierijk is, maar ook wel een beetje onwaarschijnlijk.

De Bezige Bij, 2020
576 pagina’s

(Visited 5 times, 1 visits today)
Click to rate this post!
[Total: 0 Average: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *