Loes den Hollander is een veelbejubelde thrillerauteur met een lange reeks boeken op haar naam die al vaak met prijzen bekroond zijn. Geloof mij nooit is haar negenentwintigste, maar de eerste die ik van haar lees.
Het boek heeft twee delen, elk vanuit een ander perspectief; er staan drie huwelijken centraal. Dat maakt Geloof mij nooit een familiedrama, maar met onaangename personages en hun onbegrijpelijke acties, die niet meteen sympathie opwekken. Een opvallend aantal manipulerende moeders complementeren de familie.
Naast de verhaallijn zijn er brieven, raadselachtige stukken in cursief en een dagboek. Den Hollanders schrijfstijl is over het algemeen heel beschrijvend en zeker niet actief, we zitten toe te kijken vanaf de zijlijn.
Gaandeweg wordt duidelijk wie overal achter zit, maar vervolgens raken we verzeild in een rollercoaster van verdenkingen en cliffhangers en zet Den Hollander haar lezers op het ene verkeerde been na het andere met subtiele hints en teksten die door een waas zijn omgeven. De twists die volgen benemen je de adem; ze leiden naar een plot die een beerput openlegt die alles nog dramatischer maakt dan het al is.
Maar dan is Loes nog niet klaar. Ze komt met een angstaanjagende afsluiting die ervoor zorgt dat alle alarmbellen afgaan en je als lezer de neiging hebt om op te springen en een waarschuwing te schreeuwen naar de nietsvermoedende personages, die net weer op adem komen en hun leven willen oppakken.
Geloof mij nooit houdt je in de ban. Ook als het boek al uit is.
De Crime Compagnie 2023
315 pagina’s