De perfecte oppas – Leïla Slimani

 23 april 2020

Leïla Slimani schrijft als in één lange zin, voortkabbelend, voor mijn gevoel zonder pauzes. Het geeft een beetje etherische sfeer aan het verhaal, alsof we erboven zweven. Hierdoor zijn de personages ook niet vastomlijnd, ook zij worden van een afstandje beschouwd. Er zijn nauwelijks beschrijvingen van uiterlijken, of karakters.  Ook niet over de achtergrond of verleden van de personages. We blijven op afstand. 


De perfecte oppas ademt de sfeer van een voorleesboek. De enige die meer uitgediept wordt is Louise. Van haar weten we meer, maar net zoveel blijft een raadsel.

Omdat je op pagina 1 al over de afschuwelijke gebeurtenis gelezen hebt, is het heel surreëel om de maanden die daaraan vooraf zijn gegaan als een kabbelend beekje aan je voorbij te zien trekken. Ondertussen zit ik echt vol verbazing over hoe het mogelijk is. Wat zit erachter eLouises daad? Wat heeft haar gedreven? Want ook van deze sluier licht Slimani geen enkel tipje op.  

Zij heeft een hele mooie, vloeiende, vriendelijke schrijfstijl. Ik zie een sierlijk gekalligrafeerd schuinschrift voor me als ik me voorstel hoe een handgeschreven manuscript van Slimline eruit zou zien.

Steeds blijft het onmogelijk lijken dat voorvalt wat aangekondigd is. Heel langzaam laat Slimani doorschemeren wat er voor verschrikkelijks gebeurt in Louise. Het is angstaanjagend wat standsverschil en eenzaamheid teweeg kan brengen.

Er zitten tegenstrijdigheden in het verhaal. Steeds verwacht ik dat die terugkomen en misschien zelfs verklaard worden, maar dat gebeurt niet. We blijven achter met vragen en raadsels.

Nieuw Amsterdam, 2019
192 pa
gina’s

(Visited 1 times, 1 visits today)
Click to rate this post!
[Total: 0 Average: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *