16 februari 2020
Een pakkende omslag in zwart wit, met enkel een rood kleuraccent in de tekst. Je kijkt recht in twee koplampen in een sneeuwbui. Ik las de achterflap en een déjà-vu was een feit. Had ‘Gebroken’ van B.A. Paris niet net zo’n beginthema? Je rijdt in een sneeuwstorm over een stil bosweggetje. Er ligt iets op de weg. Zou jij stoppen?
Maar de overeenkomst houdt hier al gelijk op. De insteek van Heleen Smit is heel anders. Dit is een heel ander boek.
Sophie Hofman stopt wel. Ze ontfermt zich over een man die gewond in de sneeuw ligt. Maar had ze dat beter niet kunnen doen?Het zeer actieve begin trekt me meteen het verhaal in, ik vereenzelvig me gelijk met Sophie en voel me thuis in dit boek. Heerlijk is dat.
Het relaas, opgebouwd in vier delen, is geheel vanuit Sophie geschreven, we beleven alles vanuit haar gezichtspunt. De afzonderlijke delen worden op logische plekken afgebakend door bepalende ontwikkelingen. Het eerste beslaat verreweg het grootste gedeelte van het boek. Door Sophies’ beslissing om de man te helpen, ontstaat een ongewone situatie van mensen die door ongewone omstandigheden op elkaar aangewezen raken. Maar mocht je daarna denken dat zij na het ergste gehad zal hebben, kom je er al gauw achter dat dit een vergissing is. Haar problemen beginnen daarna pas echt.
Sophie laat zich zien als een sterke vrouw, in haar benarde situatie geholpen door haar werk als journalist waarbij ze ook volhardend en zonder angst achter nieuws, achter mensen aan moet. De risico’s die ze neemt, worden steeds groter, ze overschrijden misschien wel de grens van het waarschijnlijke, naar mate ze steeds meer in het nauw gedreven wordt. Smits eigen achtergrond als journalist is hier duidelijk voelbaar. Ze weet precies hoe het eraan toegaat bij een krantenredactie.
Heleen Smit zorgt voor leuke verrassingen in de opbouw van het verhaal. Ze schrijft meeslepend, het verhaal staat als een huis en is oerspannend. Zij is beslist een aanwinst onder de Nederlandse thrillerschrijfsters. Complimenten ook aan Uitgeverij Crime Compagnie, die de laatste tijd al vaker voor aangename verrassingen op dit gebied heeft gezorgd.
Het is bizar goed hoe Smit naar een climax toewerkt. De opbouw naar de plot is fantastisch; ze houdt je heel lang in haar greep voordat ze prijsgeeft hoe het zit. Heel fijn dat zij haar lezers niet als kleuters behandelt en alles voorkauwt. De verrassende twist in een toch al verrassend verhaal laat me glimlachend achter.
Je rijdt in een sneeuwstorm over een stil bosweggetje. Er ligt iets op de weg. Zou jij stoppen?
Ik niet. Niet na het lezen van dit boek.
Crime Compagnie, 2020
300 pagina’s