‘Een eiland. Negen cursisten. Niemand kan weg.’
Iedereen zal dit gegeven wel herkennen. Agatha Christie gebruikte het al in haar Tien kleine negertjes, dat tegenwoordig een andere titel heeft: En toen waren het nog maar… Een onwaarschijnlijk thema dat allang uitgemolken is door veel auteurs, maar dat desondanks tot de verbeelding spreekt.
Carol Arrington besluit een schrijverscursus te gaan volgen bij Victor Astor, een beroemd schrijver. Een cursus die hij geeft op zijn privé-eiland, waar mobiele telefoon en laptops verboden zijn contact met de buitenwereld voor de cursisten dus onmogelijk is.
Heel lang blijft de gelijkenis met een Agatha Christie-detective er groot. De stijl is vergelijkbaar, de ontwikkelingen, de manier waarop de personages met elkaar omgaan en hoe Post ze beschrijft. Er is zelfs net als bij Christie een privé-detective onder de cursisten die zich op valse voorwendselen heeft ingeschreven. En op eenzelfde manier gaan de deelnemers elkaar steeds meer wantrouwen en staan de verhoudingen op scherp.
Het kabbelt een beetje en gaat nergens op psychologisch vlak echt de diepte in. De situatie, de voorvallen – het blijft maar zo onwaarschijnlijk, ook de reactie van Astor op de gebeurtenissen is heel erg vlak. De hele tijd heb ik het gevoel boven het verhaal te zweven in plaats van er diep middenin getrokken te worden en te voelen hoe de spanning me in de greep krijgt.
De uiterst gedetailleerde, maar saaie beschrijvingen van de vele lange wandelingen die de groep telkens weer op het eiland maakt,maken het er ook niet beter op.
Al ruim voor het einde weten we hoe de vork in de steel zit en zijn we er getuige van hoe Carols ongeruste vriend precies op tijd op het eiland aankomt. Ook hier steekt weer een grote mate van onwaarschijnlijkheid de kop op, de reden waarom hij spontaan afreisde is echt veel te ongeloofwaardig.
De personages blijven vlak. Het meest leren we Carol kennen, die als hoofdpersonage neergezet wordt. De soms wat houterige schrijfstijl die gek genoeg hier en daar lijkt op een matige vertaling uit het Engels draagt ook niet bij aan veel leesplezier.
De cursus is niet meer dan een aardig verhaal in de stijl van Agatha Christie, leuk voor op reis of voor een druilerige zondag als je even iets simpels wilt lezen. Een rechtlijnig, nauwgezet verslag, zonder echte diepgang, zonder onverklaarbare voorvallen, behalve dan de vraag wie de moordenaar is.
Een verslag dat volgens mij veel geschikter is voor een film dan voor een boek. Ernaar kijken kan boeiender zijn dan erover lezen.
AmboAnthos 2021
376 pagina’s