Na de dood van haar kersverse echtgenoot valt Daphne in een diep gat. Ze moet een baan zoeken en ze besluit te verhuizen naar Amsterdam. Ze doet dat terwijl ze nog volop in diepe rouw gedompeld is, waarin Middelbeek ons stevig meesleept. Dit eerste stuk van het boek is heel overtuigend. Ik leef op de voet mee met Daphne, ik ben getuige van al haar gedachten, haar stappen en besluiten.
Maar Middelbeek houdt dat niet vol.
Na het eerste stuk wordt het verhaal een beetje simpel en chicklitachtig, het kabbelt traag door. De hoofdpersoon doet niet anders dan zich met heel veel zelfmedelijden bij elkaar proberen te rapen. Het verhaal is volledig voorspelbaar en langdradig. Hele hoofdstukken zijn gewijd aan boodschappen doen en eten koken, tot in de kleinste details. Het lijkt wel een kookboek. Wat voegt dit toe? En wanneer gebeurt er nou eindelijk eens iets?
Op een gegeven moment kreeg ik in de gaten dat er ook niets zou gaan gebeuren, omdat het geen thriller is, maar een leuk romantisch verhaal.
Een paar jaar geleden heb ik van deze auteur haar thrillerdebuut gelezen: Flashback, en dat beviel me uitstekend. Crash leek de belofte in zich te hebben van misschien weer een mooie thriller, dacht ik, na het lezen van de achterflap.
Middelbeek heeft in de afgelopen decennia een lange rij feelgoodromans geschreven, voordat ze zich in 2019 waagde aan haar eerste thriller. Maar Crash is ouder, het dateert uit 2011. Ik heb gewoon niet goed opgelet.
Het verhaal is helemaal vanuit Daphnes perspectief geschreven, waardoor een soort tegenwicht ontbreekt. Elk hoofdstuk begint met een sprongetje in de tijd en direct daarna uitleg en terugblik. Dat is best een leuk effect, een of twee keer. Maar zodra je het in elk hoofdstuk weer tegenkomt, gaat het irriteren.
Hoofdpersoon Daphne wilde heel graag verhuizen naar Amsterdam, en ze doet dat ook. Maar ik vond het wel raar dat iemand die dat zo graag wilde en er dan eindelijk zit, helemaal niets van de stad lijkt te weten en verbaasd opkijkt bij het zien van elk straatnaambordje, die haar allemaal niets zeggen, en echt niets weet van de wijk waar ze terecht is gekomen. Het komt een beetje naïef, wereldvreemd over.
Heel hinderlijk vond ik een taalfout ergens halverwege – verwisseling van lange en korte ei in een woord. Dit verwacht je niet van journalist/auteur. En waar is de eindredacteur?
Ik had weer een thriller verwacht en ben aan Crash begonnen met verkeerde verwachtingen. Het is niets meer en niets minder dan een romantisch feelgoodverhaal, waarvan de afloop voorspelbaar is. Niks mis mee, als je daarvan houdt.
Uitgeverij Marmer, 2011
280 pagina’s