Barbara Erskine schrijft heerlijke boeken. Vanaf de eerste, Lady of Hay, heb ik ze allemaal gelezen. Er zijn altijd twee tijdlijnen, een historische en een moderne, die elkaar raken. En dan zijn het historische figuren die echt geleefd hebben en de geschiedenis ingegaan zijn. Maar in die geschiedenis zijn altijd wel wat gaten, en dat is waar Erskine dan inspringt, waarbij zij het paranormale ook altijd een belangrijke rol toebedeelt.
Toch vielen haar laatste twee boeken mij iets tegen, eentje daarvan handelde over haar eigen familie. Erskine is het sterkst als haar fantasie de vrije loop heeft en zij het verre verleden erbij kan betrekken.
Ook The Dream Weavers heeft een dubbele tijdlijn. Heerlijk zoals Erskine mij er weer helemaal in meetrekt. Ik zie het Wales in het jaar 775 voor me, met het woeste, magische, verlaten landschap.
In snel tempo introduceert zij haar personages, Eadburh en Elised uit de achtste eeuw en Bea, Mark en Simon in de eenentwintigste. Ik probeer ook gelijk te scannen wie daarvan goedschiks is, en wie kwaadschiks. Dat is niet direct helder. Eadburh werd in eerste instantie neergezet als een kwaadwillende, een harde, met haar ijskoude ogen, even later leek dat niet zo te zijn, maar Erskine heeft nog wel wat verrassingen in petto.
En Nesta? Wat is haar agenda precies? Ook over haar worden we lang in het onzekere gelaten, ze blijft ongrijpbaar en vaag, maar tegelijkertijd zorgt dat wel voor spanning en twijfel bij de lezer. Stimuleert Nesta Bea om haar onderzoek te doen, of lokt ze haar willens en wetens het gevaar in?
Het duurt even voordat er lijn in het verhaal komt, die wat spanning met zich meeneemt en dus ook gevaar. Maar na een derde deel maakt Erskine dit helemaal goed, als voor Bea van verschillende kanten gevaar dreig dat zij niet in de gaten heeft. Erskine slaagt erin de sfeer steeds dreigender te maken. En blijken gevaarlijke krachten in het spel zijn, zowel in de oudheid als in de huidige tijd.
En deze laatste is wel de meest angstaanjagende. Jammer dat de acties van juist dit personage tot een onverwacht simpel einde komen, de ontspanning in het verhaal komt daardoor te vroeg.
Dromen en verlangens weven door de tijd in elkaar ze vloeien prachtig in elkaar over. De twee tijdlijnen dwarrelen om elkaar heen en vallen uiteindelijk samen, in een misschien iets te gemakkelijk eind-goed-al-goed. En mogelijk hadden sommige stukken iets compacter gekund, om het gevoel van herhalingen en vertraging te voorkomen. Maar dat is allemaal niet zo erg. Erskine is weer helemaal terug, wat mij betreft.
The Dream Weavers is een boek dat me niet losliet, ook niet als ik niet aan het lezen was. Daarbij komen ook nog eens de prachtige weelderige beschrijvingen van het mooi, woeste landschap van Wales en zuid- Engeland. Ik ervaar alles alsof ik zelf bij ben.
HarperCollins, 2021
500 pagina’s