The Clockmaker’s Daughter – Kate Morton

 3 november 2018

Ik kreeg niet direct vat op het verhaal door het tamelijk fragmentarische, onduidelijke begin. Maar ik hou van de boeken van Kate Morton en het intrigeerde me, dus ik bleef lezen. Steeds nieuwsgieriger werd ik naar wat er gebeurde en met wie. De dochter van de klokkenmaker – een verhaal, verteld door verschillende personen uit verschillenden tijden. Elodie in het nu, Ada, Leonard en Juliet vanuit de geschiedenis, Tip vanuit verschillende levensperiodes en last but not least: Birdie Bell dwars door de tijden heen. Tussen de regels door is de dreiging voelbaar, als aankondiging van dramatische gebeurtenissen. Na een tijdje kreeg ik langzaam een vermoeden van de hoedanigheid van Birdie Bell. Ik las de eerste pagina’s nog eens over en tja, met meer kennis achteraf wordt een eerste hoofdstuk natuurlijk vaker ineens helderder. Maar direct hierna bleek Morton er op subtiele wijze helemaal geen geheim van te maken… Vanaf dat moment had het verhaal me in zijn greep.

Een groep jonge, veelbelovende kunstenaars onder leiding van de charismatische Edward Radcliffe neemt in de zomer van 1862 haar intrek in een prachtig landhuis aan de oever van de Theems in Oxfordshire. Ze zijn van plan zich een zomer lang onder te dompelen in creativiteit en inspiratie. Maar aan het eind van die zomer is een van hen dood, een van hen verdwenen en een onbetaalbaar erfstuk spoorloos.

Meer dan honderdvijftig jaar later vindt Elodie Winslow een leren tas met daarin de foto van een mooie jonge vrouw in victoriaanse kleding, en een tekening van een prachtig huis in de bocht van een rivier. Elodie herkent het huis van een sprookje dat haar moeder haar altijd vertelde toen ze klein was, maar haar oom, haar enige nog levende familielid, wil niets zeggen als hij de foto van de vrouw ziet.

Wat is er al die jaren geleden gebeurd in dat schitterende huis? En waarom voelt Elodie zich zo geroepen het mysterie te ontrafelen?

Dwars door het hele verhaal en dwars door de tijd klinkt steeds de stem van een vrouw die vergeten lijkt te zijn, maar die alles gezien heeft: Birdie Bell, de dochter van de klokkenmaker.

In het tweede deel verlegt Morton de aandacht naar iets heel anders. Ze start met de geschiedenis van een paar andere personen, die in eerste instantie bijfiguren leken te zijn. Ik vond dit deel wel wat lang en afleidend, na de opgebouwde spanning waarmee hoofdstuk 1 eindigt. Ik werd er een beetje ongeduldig bij. Maar Morton deed dit niet voor niets, natuurlijk. Alle levenslopen komen op allerlei manieren uit bij Birchwood Manor en schrijnende verrassingen doen de adem in je keel stokken. Morton is een meester in het vertellen, verweven en timen van informatie. Uiteindelijk past alles in elkaar.

Net als in Morton’s eerdere boeken verdwijn je als lezer in de tijd en na het omslaan van de laatste bladzij kom je, met een zucht van voldoening en wellicht wat weemoed, pas weer boven.

Prachtig hoe Morton de verhaallijnen met en in elkaar verweeft; om aan het slot alles precies te kunnen begrijpen. Maar hoe zit dat met de personages zelf?

Een verhaal van moord, diefstal, mysterie, van kunst, liefde en verlies. Een indrukwekkend boek, om je helemaal in te verliezen. En altijd leuk, voor mij persoonlijk, een cellist in het verhaal…

MacMillan, 2018
582 pagina’s
ISBN 978150984821

De dochter van de klokkenmaker,
Boekerij, 2018

(Visited 3 times, 1 visits today)
Click to rate this post!
[Total: 0 Average: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *