Een vervreemdend boek, Stil protest, met overal erg veel ingehouden woede. Een verhaal met tragische trauma’s dat door het constant hysterische, luidruchtige gedrag van alle personages het gevoel geeft in een klucht terecht te zijn gekomen, maar dan een klucht waar helemaal niets leuks aan is.
De Brabantse auteur Hélène Wagener werkt in de wijkverpleging en schrijft human interestverhalen voor kranten en journaals. Ze publiceert boeken in allerlei genres, van kinderboek tot thriller.
Bij een woonwijk wordt het lichaam van een onbekende man gevonden, dezelfde dag in diezelfde wijk ook een vermoorde vrouw in haar bed. De rechercheurs van afdeling moordzaken en misdaadjournalist Amy Groene gaan tot het uiterste om een verstrikkend netwerk, geheime relaties en hardnekkig stilzwijgen te doorbreken.
Stil protest trapt af met een onsamenhangende, lugubere proloog, gevolgd door net zo onsamenhangende hoofdstukken die ze vanuit steeds een ander perspectief vertelt. En waaruit blijkt dat iedereen er onwaarschijnlijke dubbellevens vol geheimen op nahoudt.
Wageners’ beschrijvingen zijn overtrokken, met net teveel negatieve bijvoeglijk naamwoorden en grof taalgebruik, met regels vol zinnen in de vragende vorm en zinnen die niet altijd goed lopen.
Deze overdadigheid ontneemt vaart uit het verhaal, hoewel Wagener wel zorgt voor een plot met een verrassing. Of die wèl waarschijnlijk is, blijft de vraag die alleen een lezer voor zichzelf kan beantwoorden.
Maar het onderliggend trauma in Stil protest is wel degelijk schrijnend. De auteur betrekt een paar grote maatschappelijke thema’s in haar verhaal, alleen verdienen die een betere aanpak en liefst zonder taal- en spelfouten.
Uitgeverij Keytree 2026
197 pagina’s
Deze recensie staat ook op Passie4boeken.com