In dit dikke boek lopen twee verhaallijnen waarvan je je heel lang blijft afvragen wat ze met elkaar te maken hebben. Maar langzaam naderen ze elkaar met cliffhangers en een toenemend gevoel van dreiging.
Met hoge verwachtingen begin ik aan Leugenaar, nadat deze Duitse schrijfster mij echt verrast had met drie of vier eerdere boeken. Wat zij heel goed doet is de sfeertekening van Yorkshire en Cornwall. Ze heeft als Duits auteur zelf duidelijkheid veel met Engeland, iets dat uit al haar andere boeken blijkt.
Detective Kate Linville van Scotland Yard spoedt zich naar Yorkshire as haar vader – ook politieman – op ellendige wijze vermoord is. Ze doet haar eigen onderzoek, hetgeen niet altijd door de dienstdoende inspecteur Caleb hale gewaardeerd wordt. Ongewild komt ze achter een paar vervelende geheimen van haar vader.
Leugenaar is een tamelijk lijvig boek, 607 pagina’s, maar dat is niet de hele tijd een voordeel. Link legt teveel uit. Ze is te breedsprakig in haar gedachtenspinselen naar de lezer, alsof die het anders niet zou snappen allemaal. Ze herhaalt zichzelf ook regelmatig, en dan niet als logische bevestiging van wat ze al eerder schreef. Het is storend om steeds weer te constateren dat je iets toch net ook al gelezen hebt. Zoals zo vaak: less is more.
Haar zinnen lopen soms wat onlogisch. Het is ineens heel goed voor te stellen dat zij ook romans en Young Adult-boeken schrijft. Haar schrijfstijl in Leugenaar – in andere boeken prachtig boeiend en beeldend – past daar vaak meer bij. Ook heb ik bedenkingen bij eigenschappen en competenties die zij een vijfjarig kind toedicht, maar die niet bij die leeftijd passen.
Maar toch is er wel degelijk diepgang. De personages zijn levensecht, maar met de helft korter hd Link meer effect bereikt.
Nadat de twee verhaallijnen elkaar zijdeling geraakt hebben, volgt er een huiveringwekkende plot. Ik dacht hem te zien aankomen, maar dat klopte slechts voor een deel. Link legde dat snel open en dat pleit voor haar, er zou dus nog meer komen, het zat toch net iets anders.
De link met de proloog is echt een schok, die ongemerkt op een prachtige manier in het verhaal geweven is, maar dat kon ik pas naderhand constateren.
Maar dan weer: na de spectaculaire ontknoping volgen nog twee hoofdstukken, waardoor ik ging denken dat er nog een mooie twist achteraan zou komen, iets wat de lezer verbijsterd zou achterlaten. Maar dat was helemaal niet zo. Wat mij betreft zijn dit twee volkomen overbodige toevoegingen. Het is teveel. Sterker zou het zijn geweest om ze gewoon weg te laten.
De constructie van het verhaal en de plot getuigen van groot inlevingsvermogen, hoewel er ook wel een beetje ongeloofwaardigheid aan kleeft, maar Leugenaar is toch meer een whodunnit dan psychologische thriller, het genre waar Link juist zo goed in was.
Ik ben niet heel enthousiast over de titel van de Nederlandse vertaling: Leugenaar. De oorspronkelelijke Duitse luidt ‘Die Betrogene’ en die is veel toepasselijker bij het verhaal. Die zorgt voor een heel andere invalshoek voor de lezer.
De eerste boeken van deze schrijfster hebben mij heel erg geboeid, jammer genoeg neemt haar kracht met elk boek af. Het Duitse origineel Die Betrogene verscheen in Duitsland al in 2015. Het is aangekondigd als eerste deel van een serie met Kate Linville en Caleb Hale, twee rechercheurs elk met hun eigen problemen, zoals bijna altijd het geval is bij politiemensen uit thrillers en detectives. Of ze origineel zijn en iets kunnen toevoegen aan wat er al op dit gebied bestaat durf ik niet te zeggen.
Xander Uitgevers, 2021
607 pagina’s