Vijftien jaar geleden werd Leo, de tweelingbroer van Nap Dumas, en de dochter van het hoofd van de politie dood bij de spoorlijn gevonden. Was het zelfmoord, of is er iets anders aan de hand? Nap, die politieagent is geworden, kan het niet laten rusten en zet alles op alles om de waarheid te achterhalen. Als er een spoor opduikt van zijn destijds spoorloos verdwenen jeugdvriendin komt hij terecht in een wirwar geheimen en leugens.
Nap doet het verhaal in de ik-vorm, waarbij hij zich tot zijn overleden tweelingbroer Leo richt. Hij gaat op zoek naar de toedracht van die nacht, maar zijn eigenlijke doel is heel persoonlijk. Hij wil weten wat er met Leo gebeurd is.
Zonder sentimenteel te worden, laat Coben Naps verlangen doorschemeren, zijn verlies en wanhoop, met prachtig subtiel taalgebruik, waarmee hij heerlijk gedoseerd de spanning laat oplopen, al is het hier een daar een beetje breedsprakig, met enorme uitweidingen op nevenzaken. Maar dat ken ik inmiddels van Coben.
Tot mijn verrassing verschijnt ook Simon Bolivar eventjes op het toneel – een van Cobens hoofdpersonages in een serie van zijn boeken.
Als eindelijk alles duidelijk is geworden, verrast Coben me nog met een ijzingwekkende twist aan het einde. Wederom een fantastische stand-alone waarin Coben zich een meester toont.