Bij een fatale brand tijdens een familieweekend verloren Gwen Lansing en haar neven en nicht allemaal hun ouders. Ondanks het trauma ging hun leven door, en Gwen kan zich er nauwelijks iets van herinneren. Als journalist Nina de Wilde alles wil oprakelen en Gwen daarvoor benadert, komen bij Gwen bij flarden herinneringen terug aan die fatale nacht. Aanvankelijk sluit ze zich hiervoor af, maar gaandeweg ontstaat ook bij haar de wil om de waarheid over dat allerlaatste familieweekend te achterhalen. Zodra ze echter onwenselijke familiegeheimen op het spoor komt, weigert haar familie om mee te werken.
De Rotterdamse auteur Nadine Barroso put voor haar thrillers uit eigen ervaringen en emoties. Van haar personages komt vaak een donkere kant naar boven, met machtsmisbruik en agressie. In Het familieweekend is dat niet anders. Mensen weten vaak niet van elkaar waartoe ze in staat zijn.
Barroso studeerde Engels en woonde een tijdlang in Rusland. Ze debuteerde in 2016 met een roman, maar stapte over op thrillers, waar ze haar fascinatie voor de onbewuste, destructieve karaktereigenschappen beter kwijt kon.
Barroso presenteert de familie Lansing tijdens de proloog door de kinderogen van Gwen, levend in haar eigen wereldje met haar tekenspullen en boeken. Een meisje van tien dat iedereen vanuit haar stille hoekje observeert. De onderlinge verhoudingen zouden niet helderder geschetst kunnen worden en dit zet de toon voor de rest van het boek.
Het bewuste familieweekend komt tot leven in cursieve hoofdstukken, telkens door Gwen’s ogen; het gebruik van de tegenwoordige tijd in deze stukjes maken ze nog indringender. Daar tussendoor volgt Barroso haar in het heden tijdens haar gesprekken met een psycholoog, en met Nina. Ze treft haar karaktereigenschappen, haar twijfels en emoties op een heel natuurlijke manier en slaagt erin om tot diep in haar ziel te geraken. Als mondjesmaat herinneringen terugkomen, brokkelt de muur die Gwen om zichzelf had gebouwd, langzaam af.
Tegelijkertijd krijgt ze te maken met dreiging en angstaanjagende voorvallen, maar terwijl ze zich aanvankelijk laat overdonderen, wordt ze steeds sterker als ze zelf het heft in handen neemt.
Het familieweekend is fantastisch opgebouwd, met overalf flintertjes van het geheim die even opdoemen. Barroso schrijft in mooie, zorgvuldig geconstrueerde zinnen die soepel lopen en heel prettig zijn om te lezen. Ze heeft oog voor zowel details, omgeving als haar personages, waarbij alle zintuigen aan bod komen. De auteur presenteert de nodige verrassingen, de een onverwachter dan de andere, maar ze voert hiermee de spanning dusdanig op dat wegleggen van het boek geen optie is. De weg naar de plot is lang, maar na een afvalrace die lijkt op die van Agatha Christie’s ‘En toen waren er nog…’ verrast ze haar lezer met een gigantische ontknoping.
In Het familieweekend speelt de raadselachtige maar fascinerende werking van het geheugen een grote rol, net als wat er gebeurt als de familie om je heen steeds kleiner wordt. Barroso spaart haar lezer niet als het om gruwelijkheden gaat, maar het resultaat onderaan de streep is een fijne, uitstekend geconstrueerde thriller met veel spanning die je gewoon gelezen wilt hebben. En leuk dat er nog een oude bekende uit een eerder boek langskomt.
De Crime Compagnie 2026
344 pagina’s