De vrouw in suite 10 – Ruth Ware

Our Score

 21 september 2019

Een paar jaar geleden heb ik al met dit boek in mijn handen gestaan, maar heb het nooit meegenomen, huiverig als ik toch wel ben bij tweede boeken na een geslaagd debuut. Ik had In een donker, donker bos gelezen, het debuut van Ruth Ware, waar ik heel enthousiast over was.

Echter, het thema van De vrouw in suite 10 sprak me aan. Bovendien ben ik ook fan van Agatha  Christie en het scheen een verhaal te zijn in haar stijl. Dus. 

De vrouw in suite 10

Het zou een perfecte trip worden: een persreisje aan boord van een exclusief cruiseschip en de kans voor journalist Jo Blacklock om te herstellen van een traumatische inbraak en een mislukte relatie. Maar alles loopt anders. 
Middenin de nacht wordt Lo wakker van geschreeuw en ze denkt te horen dat iemand overboord wordt gegooid. Was ze getuige van een moord? Niemand aan boord gelooft haar. Is alle stress haar teveel geworden? Wie kan ze vertrouwen? Lo moet alles op alles zetten om niet het volgende slachtpoffer te worden.

Er gebeuren raadselachtige dingen op het schip. Mensen die niet lijken te bestaan, die verdwijnen, verdachte geluiden in de nacht…

Ware introduceert in zeer korte tijd tamelijk veel personages, veel namen dus, die lastig uit elkaar zijn te houden. Tegelijk roept dat de vraag op hoe belangrijk deze personen voor het verhaal zijn. Misschien doen ze er niet zo heel erg toe, maar zijn ze nodig als vage figuranten. Ze zijn ook niet bijzonder uitgediept en lijken dus redelijk uitwisselbaar. Behalve de wat onhandige, impulsieve Lo zelf, haar angst en trauma zijn goed voelbaar. Ze is iemand die bij toeval in een onverkwikkelijke zaak verzeild raakt, maar ondanks de gevaren wil doorzetten om de waarheid te achterhalen. 

Ik had In een donker, donker bos in het Engels gelezen, de oorspronkelijk taal. Dit kan enorm verschil maken, vertalingen zijn soms wel wat knullig en onnatuurlijk, vooral omdat idioom zich nooit goed laat omzetten in een vertaling. Dit heeft zeer zeker een rol gespeeld in de manier waarop het verhaal in het Nederlands op mij overgekomen is. 

Het is vlot geschreven, niet heel diepgaand, maar het zit wel goed in elkaar. Korte internetberichten tussen de hoofdstukken door vormen steeds een sprongetje in de tijd. Dit valt niet direct op, maar na een paar van deze intermezzo’s ga ik fronsen en daarna word ik  steeds nieuwsgieriger, omdat er duidelijk iets niet klopt. Er gaat iets gebeuren.

Ondanks de vergezochte plot is het een spannend, zij het onwaarschijnlijk, verhaal. En het einde heeft nog een verrassing in petto.

Luitingh-Sijthoff, 2017
352 pagina’s

(Visited 1 times, 1 visits today)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.