De speelgoedman – Heleen den Hoven

Our Score

Inigo is onderweg naar huis na een ingrijpende tandartsbehandeling als er voor het eerst gaten in zijn geheugen ontstaan. Wat er volgt zijn nachtmerries en de drang om zijn verleden te achterhalen. Zijn herkomst, waar hij bijna niets van weet. 

Het verhaal lezen we afwisselend vanuit Fee, die zich in de eerste persoon tot haar zus richt, en Inigo, die we in de derde persoon volgen. Zijn dromen en flashbacks staan tussen de voorvallen in het heden in en zorgen ervoor dat daar chronologie ontbreekt. De korte hoofdstukken lezen heel prettig en zorgen ervoor dat je steeds maar wilt doorlezen. 

Van den Hoven bezit een fijne, soepele schrijfstijl met mooie woordkeuzes, ze slaagt erin om een subtiele onderhuidse dreiging te creëren, om hier en daar vraagtekens te plaatsen die dan in volgende hoofdstukjes ineens opgelost worden, net voordat je als lezer terug wilt gaan bladeren om te kijken of je wellicht iets gemist hebt. 

Toch duurt een tijdje voordat duidelijk is waar het verhaal heengaat, het kabbelt door blijft een beetje draaien om de gaten in Inogo’s geheugen en de vreemde voorvallen in zijn leven. Tot na de eerste 100 pagina’s het ineens in een stroomversnelling komt. Is Inigo echt een engerd of een slachtoffer van psychiatrische stoornis? Heel beeldend beschrijft Den Hoven zijn strijd, zijn onvermogen en wanhopige zoektocht naar zijn herkomst. 

De omslag van het boek is echt eng, met die pop in een krap kooitje. Hierdoor had ik een ander soort verhaal verwacht. Maar Van den Hoven heeft me verrast. De speelgoedman is een origineel, goed opgebouwd verhaal met bizarre wendingen, met als enige kanttekening dat het wel wat korter had gekund. Het lijkt wel compensatie van de uitgever dat het is gedrukt op vrij dun papier, zodat het ondanks de 440 pagina’s niet oogt als een heel dik boek. 

Crime Compagnie 2020
440 pagina’s

(Visited 12 times, 1 visits today)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.