Wat een prachtig boek weer. Picoult op haar best in het thema waarin vrijwel al haar boeken zich afspelen, namelijk moederschap, de verbondenheid tussen moeder en kind.
Openbaar aanklager Nina Frost is gespecialiseerd in rechtszaken die verband houden met seksueel misbruik van kinderen. Door haar oprechte betrokkenheid heeft ze hierin een goede naam opgebouwd. Maar als blijkt dat haar vijfjarige zoon seksueel misbruikt is, verandert er iets. Ze is nu niet de aanklager, maar de moeder. En dat is heel iets anders. Nina is tot alles in staat om haar zoon te wreken.
Nina is de ik-figuur in het boek dat uit drie delen bestaat, maar Picoult wisselt vaak van perspectief. Dit heeft als resultaat dat alle personages een belangrijke rol krijgen, dat wij ze als lezer ook allemaal echt leren kennen. En dat wij dingen over hen lezen die Nina niet weet.
Met een inlevingsvermogen als van geen ander kruipt Picoult helemaal onder de huid van haar personages, diepgaand tot de ziel van Nina, exact geraakt bij de vijfjarige Nathaniel.
Tussen hoofdstukken door staan kleine stukjes in speels lettertype, waarvan pas halverwege te herleiden is van wie die komen.
In De kleine getuige gaat het niet eens om wie de dader is. Centraal staan Nina ‘s strijd, haar schuldgevoel, haar tweestrijd tussen haar functie als openbaar aanklager en haar betrokkenheid als moeder. Haar onmacht tegen het rechtssysteem, haar wanhoop, schuldgevoel maar ook haar vastberadenheid worden in prachtig taalgebruik door de auteur voelbaar gemaakt. Hiermee leidt zij ons tot een onverwachte climax aan het eind van deel 2, een climax waarbij je je ten diepste afvraagt hoe Nina hiermee verder kan leven.
Waar andere boeken op dit punt zouden kunnen eindigen, begint het bij Picoult nu pas echt. Zij trakteert ons ook nog op een onverwachte twist aan het slot, die ervoor zorgt dat ik ondanks alles met twijfels en zorg achterblijf.
De originele, veel mooiere Engelse titel is Perfect Match. Dit boek blijft me nog wel een tijdje bij.
The house of Books 2007
383 pagina’s