Een terugkerend element in Jeroen Windmeijers boeken is godsdienst. Religie, godvrezende personages en bijbelverhalen spelen een hoofdrol, ook in De stenen goden. Daar moet je van houden.
Wat ook opnieuw naar voren komt, is het grote inlevingsvermogen van deze auteur. Het verhaal speelt in een heel andere cultuur, met een andere religie, bijgeloven en volkenkundige fenomenen. Dit heeft zeker veel research gevergd.
Het mysterie van Paaseiland wordt via twee kanten benaderd. Aan de een kant via Anthoni, die als Nederlands onderzoeker ter plekke is, en aan de andere kant Monique, conservator van het Zeeuws museum in Middelburg, die een tentoonstelling voorbereidt. Beide spelen zich in het heden af, we hebben dus niet twee tijdlijnen.
Windmeijer is vrij uitgebreid in zijn beschrijvingen, dat haalt een beetje de vaart uit het verhaal. Hij licht vaak teveel zaken onnodig toe. Minder is meer, lezers snappen doorgaans wel wat er niet benoemd wordt. Nu lijkt het af en toe alsof de auteur zich tot kinderen richt. Zo gaat het lange tijd over de geschiedenis van Paaseiland en de tegenstrijdige theorieën daarover. De zoektocht naar antwoorden op eeuwenoude vragen waar eveneens eeuwenoude theorieën over bestaan, neemt eer groot deel van het boek in beslag. Naast Anthoni is er ook de Paaseilander Sergio die dingen uitpluist, zodat wetenschap versus volkskunde komt te staan.
Windmeijer maakt gebruik van cursieve zinnen die gedachtenflitsen moeten verbeelden. Dat is één keer leuk. Twee keer ook nog, maar zodra dit trucje om de haverklap voorkomt gaar het storen.
Ondanks de al dan niet overbodige uitweidingen is De stenen goden een actief, vlot verteld verhaal, met veelal korte hoofdstukken die heen-en-weer springen tussen Paaseiland en Middelburg en bijna allemaal afsluiten met een leuke cliffhanger.
Omdat niet alle personages goed uitgediept zijn, doet een deel van de uiteindelijke clou afstandelijk aan. We kunnen niet meevoelen met personen die vaag zijn.
Windmeijer heeft een grote verrassing voor het laatst bewaard, maar die blijft knagen. Het geeft een onbevredigd gevoel van oneerlijkheid.