Dit is het eerste deel van de trilogie Duistere talenten, geschreven onder pseudoniem door een Amerikaanse auteur – wie zou dat zijn? – waarvan de volgende delen nog niet verschenen zijn.
Het verhaal speelt in 1882, met flashbacks naar tien jaar daarvoor. In Victoriaans Londen worden Alice Quicke en twee kinderen met mysterieuze krachten opgejaagd door een angstaanjagende vijand. Een bijzonder fantasierijk verhaal, waarin de scheiding tussen de wereld van de levenden en die van de doden vervaagt, deze twee werelden bestaan zelfs niet alleen naast, maar helemaal ín elkaar, zoals de titel van een van de laatste hoofdstukken aangeeft: ‘Het land van de doden is overal om ons heen’.
Voorin is een handgeschreven voorwoord van de auteur opgenomen, waarin hij vertelt hoe hij tot dit verhaal is gekomen.
De kaft is mooi, uitnodigend, de buitenranden van het paginablok zijn blauw, zoals Marlowe kam oplichten. Maar de tekening van een blauwe man van rook klopt totaal niet met de beschrijving in het boek, dat is jammer.
Het lijvige boek puilt uit met een enorm aantal fantasierijke wezens, maar ook gruwelijkheden, en het heeft ook in hoge mate horrorelementen. Ondanks dat kon ik heel ver meegaan met de ijzingwekkende reis en strijd tegen het kwaad die Alice met Charlie en Marlowe maakt.
Maar echt origineel vind ik het niet. Het doet me teveel denken aan ‘the fantastic beasts’ van JK Rowling en ook wel aan de laatste delen van de Harry Potter-serie door dezelfde auteur. Er zij veel paralellen te ontdekken, al is het een heel ander verhaal.
Ik kon er niets aan doen, ergens na driekwart van het boek haakte ik af, het laatste stuk viel me echt zwaar, mijn aandacht bleef er slecht bij. Het duurt te lang allemaal, Miro is te langdradig, hele stukken zouden eruit kunnen zonder dat je iets wezenlijks mist, en dan zou het verhaal alleen maar winnen aan levendigheid, meer vaart krijgen en beter leesbaar zijn. Het is teveel allemaal. Teveel perspectieven, teveel personages, teveel gruwelijkheden en vooral teveel tekst.
Daarbij heeft de Nederlandse vertaling het alsmaar over ‘het jongetje’ als het over Marlowe gaat. Waarschijnlijk staat in de originele Amerikaanse tekst ‘the little boy.’ Waarom niet wat vindingrijker vertalen? De tot het einde toe volgehouden term werkt niet goed in het Nederlands.
Ik vraag me af of dit verhaal niet beter tot zijn recht zou komen als film. Er is veel actie, veel effecten, gevechten, bovennatuurlijke wezens. Veel meer visueel aantrekkelijk dan dan in lange lappen tekst op papier.
Er komen dus nog twee delen, Miro is nog niet klaar. Maar volgens mij zou het hele verhaal genoeg hebben gehad aan één, beknopter boek.
De Boekerij, 2022
606 pagina’s