14 november 2018
Liane Moriarty is een ster in de toepassing van fijne, subtiele humor. Die is tekstueel, niet dat er allemaal slapsticks of moppen getapt worden – hetgeen ook niet subtiel zou zijn natuurlijk. Regelmatig zit ik in mezelf te grinniken. Ik lees haar boeken graag. Ik leerde haar kennen met Het geheim van mijn man, een verhaal dat me helemaal van mijn stuk heeft gebracht, omdat het over mijzelf ging. Zo griezelig herkenbaar en prachtig opgeschreven, dat ik daarna haar andere boeken ook ging lezen. Met wisselend succes, dat wel, het een is beter dan het andere, of sprak me in ieder geval meer aan.
Het verhaal, afwisselend verteld vanuit de gasten en werknemers van het wellnessresort, loopt als een trein. De verschillende perspectieven leveren allerlei beschouwingen op van iedereen over de anderen. Dit zorgt, met de onvermijdelijke vooroordelen en onzekerheden, voor verrassingen en ook weer voor humor. De spanning blijft er ook in door de perfecte dosering in informatievoorziening. Je wilt – je moet! – gewoon doorlezen om erachter te komen wat er aan de hand is!
Negen gasten verzamelen zich in een exclusief wellnessresort. Sommigen zijn hier om af te vallen, anderen proberen hun leven een gezonde draai te geven, en een enkeling is er nog niet aan toe om de precieze reden van het bezoek onder ogen te zien. Ondanks alle luxe, meditatie en mindfulness is iedereen zich ervan bewust dat ze ook flink aan het werk moeten. Maar niemand kan zich voorstellen hoe zwaar de komende tien dagen zullen worden.
Frances Welty, een voormalig succesvol romanschrijfster, arriveert bij Tranquillum House met een pijnlijke rug en een gebroken hart. Ze is direct gefascineerd door haar medegasten. De meesten van hen zien er totaal niet uit alsof ze een detoxkuur nodig hebben. Maar degene die haar nog het meest betovert is de eigenaresse van het resort. Kan deze vrouw werkelijk alle antwoorden hebben waarvan Frances niet eens wist dat ze die zocht? Moet Frances haar twijfels overboord gooien en zich volledig overgeven aan het bijzondere programma dat Tranquillum House aanbiedt of moet ze maken dat ze wegkomt? Het duurt niet lang voordat iedere gast in Tranquillum House zich dit begint af te vragen…
Het programma van Tranquillum House is inderdaad erg onconventioneel en het loopt volledig uit de hand. Hoe de negen vreemden door de gebeurtenissen bij elkaar komen is een heel realistisch beschreven proces. Aan het slot zit nog een aardige, echt onverwachte twist, naast de toch wel wat teleurstellende suikerzoete afloop voor een groot deel van de gasten. Maar het is een twist die voor alle anderen volledig buiten beeld blijft en dus geen gevolgen heeft.
Ook in dit boek zit weer veel herkenning voor mij. Neem de irritatie over het altijd maar over hun gewicht praten van sommige mensen; de zichzelf wegcijferende dochter (‘als je moeder het maar naar haar zin heeft, je mag je ouders niet teleurstellen, hun belang gaat voor’) en dan de zichzelf wegcijferende moeder en echtgenote (doe nou eens wat aan je zelfbeeld!). Moriarty is een meester in de kunst om zichzelf in te leven in haar personages met al hun problemen. Alsof ze altijd als uit eigen ervaring beschrijft, maar dat kan bijna niet…
Negen volmaakte vreemden hoort voor mij niet bij de topboeken van Liane Moriarty. Ondanks de beslist goede karakteruitdieping en de fijne humorvolle schrijfstijl weet niet niet of ik opnieuw iets van haar zal gaan lezen.
Ik weet voldoende. Het eerste, fantastische boek dat ik van haar las, kan zij niet meer overtreffen of zelfs evenaren.
A.W. Bruna, 2018
485 pagina’s
ISBN 9789400510616