Tamara Geraeds is freelance redacteur voor een aantal uitgeverijen en communicatiemedewerker bij een adviesbureau. Ze begon al jong met schrijven. Haar thrillerdebuut kwam uit in 2017.
Na een vervelende gebeurtenis besluit Iris Nederland te ontvluchten. Ze gaat als au pair in IJsland werken, waar ze gastvrij wordt ontvangen in het gezin van Finnur en Maren. Al snel voelt ze zich thuis.
Maar dan wordt er een vrouw gevonden die op een afschuwelijke manier is vermoord. Iris wordt meegezogen in de wrede wereld van jaloezie en valse beschuldigingen. Haar verleden lijkt haar in te halen. Overmoedig gaat ze op zoek naar de moordenaar. Maar ze brengt daarmee haar eigen leven in gevaar.
Een gruwelijke proloog zet de toon. Daarna presenteert Geraeds haar hoofdpersonage Iris, met hints naar iets onaangenaams in haar verleden, iets waardoor ze Nederland is ontvlucht.
Tussen sneeuw en bloed heeft veel vaart, er gebeurt direct heel veel, echter, men kan zich afvragen hoe realistisch dat is. De snelheid van het verhaal gaat wel ten koste van diepgang. Een en ander lijkt ook een beetje voorspelbaar te worden vanwege de toevallige rol van het toeval. Iris’ nare ervaring in Nederland is enigszins over-the-top neergezet, de wenkbrauwen fronsen of dat echt is waarvoor ze helemaal naar IJsland zou moeten vluchten.
Iris is een vrolijke vrouw die zich snel laat meeslepen, maar haar nare ervaring zo ver mogelijk achter zich wil laten. Ze geniet van het gezin waar ze nu werkt, bijna iedereen verwelkomt haar hartelijk. Maar ook hier: het welkom, de privileges die ze krijgt en de reacties van haar gastgezin zijn net iets té. Het gevaar dreigt dat de personages bijna karikaturaal worden.
De lezer kan wel degelijk gaan vermoeden wat en wie overal achter zit, en Geraeds bevestigt dit – tussen neus en lippen door – al snel daarna. Dit overgiet de lezer met een extra dosis onrust en spanning, en vrees voor het welzijn van Iris.
Tussen sneeuw en bloed heeft zeer zeker spanning. Het bevat een paar zeer hedendaagse thema’s en de plot is goed doordacht. Een flinke dot romantiek ontbreekt ook niet. Geraeds’ schrijfstijl moet echter nog groeien naar volwassenheid, ze heeft meer ervaring nodig om vervelende woordherhalingen te kunnen vermijden. Jammer dat ze een paar losse eindjes niet uitwerkt, maar een onverwachte twist aan het slot maakt dat weer goed.
De Crime Compagnie 2025
300 pagina’s