Mind games – Leona Deakin

12 augustus 2019

Er is iets aan de schrijfstijl dat me niet gelijk pakt, maar ik kan mijn vinger er niet precies op leggen wat het is. Het komt soms een beetje onnatuurlijk over, niet soepel genoeg, met onnodige zinnen, die bedoeld zijn als toelichting, maar op een manier die niet werkt, voor mij dan. Maar dit zijn details die af en toe de kop opsteken. 

Het verhaal is echt goed, het heeft spanning die Deakin mooi weet op te bouwen. Als lezer heb je geen idee waar je aan toe bent.

Vier vreemden worden vermist en er is maar één aanwijzing over hun verblijfplaats. Op de plaats waar ze voor het laatst zijn gezien, ligt een verjaardagskaart met een korte tekst: “Het spel is je cadeau. Durf je te spelen?’
De politie neemt de zaak in eerste instantie niet serieus: het heeft er alle schijn van dat het om een grap gaat. Maar de families zijn ervan overtuigd dat er iets anders aan de hand is. De dochter van een van de slachtoffers schakelt dr. Augusta Bloom in , een gerenommeerd psycholoog en privédetective. Bloom analyseert de persoonlijkheden van de vermisten en ontdekt iets angstaanjagends: ze hebben iets gemeen. Iets wat ze levensgevaarlijk maakt.
Bloom realiseert zich dat het misschien niet de ontvoerder, maar de ontvoerden zijn die ze moet vrezen. Kan ze hen tegenhouden zonder zelf verstrikt te raken in het spel?

Het duo Augusta Bloom (is zij als psycholoog Deakins’ alter ego?) en Marcus Jameson is interessant, al komen sommige details in hun samenwerking wat overdreven benadrukt over en zijn enkele sprongen heen en weer in de tijd veel te geforceerd. Deakin noemt haar twee hoofdpersonen structureel bij de achternaam, dat schept afstand en ook een bepaalde zakelijkheid.

Naast de zaak van de vermiste personen loopt het stuk van een van Augusta’s jonge patiënten. Het is niet duidelijk waarom dit door het verhaal is geweven. Wel word ik gelijk geïntrigeerd door het gedrag van dit vreemde meisje. En dan is er het verleden van Augusta, dat plotseling ook een rol krijgt. Het moment dat deze twee lijnen samenvallen, is echt een schok. Een volslagen onverwachte dreun. 

Ik had absoluut geen idee waartoe dit allemaal zou gaan leiden. Als een aanzienlijk deel van de mensheid in elkaar zit zoals Deakin met stelligheid beweert, is dat eigenlijk doodeng.

Het thema is origineel, de uitwerking had hier en daar beter gekund. Maar misschien is daar meer schrijfervaring voor nodig. Laten we niet vergeten dat dit pas een debuut is. Deakin heeft nog oefening nodig om het onhandige, soms kromme de baas te worden. 

De Boekerij, 2019
320 pagina’s

(Visited 1 times, 1 visits today)
Click to rate this post!
[Total: 0 Average: 0]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *