Het is angstaanjagend. Amelie wordt van haar fiets getrokken en opgesloten in een donkere ruimte. Het is volslagen onduidelijk waarom. Amelie beseft dat zij aan haar lot is overgeleverd. Niemand zal haar voorlopig missen.
Het verkeerde meisje is geschreven in drie delen. We vallen gelijk midden in het verhaal dat opgebouwd is uit hoofdstukken afwisselend verteld vanuit Amelie en ene Robin die ik een wel heel akelig kereltje vond. Ik neem aan dat zij het slachtoffer en de dader zijn, maar zeker weet ik het niet, want naar het echte verband tussen die twee laat Haak ons vooralsnog nog gissen. Zij bouwt de spanning heel goed op, met steeds een klein bouwsteentje erbij. Langzaamaan krijgen we zowel de jeugd van Robin als het jeugdtrauma van Amelie voor ogen.
Op een gegeven moment denk ik te kunnen vermoeden wat er gebeurt. De situatie wordt steeds enger en nijpender, zowel die van Amelie in het heden als ook de terugblik van Robin, maar wat erachter zit, verklapt Haak nog niet, natuurlijk. Haar subtiele hints zorgen ervoor dat ik gewoon alsmaar verder moet lezen. Er komen gruwelijkheden langs waar je met je verstand niet bij kunt, lugubere wreedheden waarover ik eigenlijk helemaal niet wil lezen.
In het tweede deel worden de raadsels alleen nog maar groter, waarna in het derde deel een stukje van mijn vermoeden lijkt te worden bevestigd.
Maar dan – het zou ook te makkelijk zijn geweest – toont Haak haar meesterschap door een volslagen onverwachte, verbluffende, dramatische twist, waar letterlijk mijn mond bij openvalt.
Als ik iets negatiefs zou moeten melden zou dat gaan over Haaks gebruik van iets teveel uitroeptekens en onhandig aandoende uitroepen, wat aangeeft dat zij nog net niet bij de top behoort. Maar dat geeft niet. Haar beschrijvingen zijn griezelig levensecht, beeldend, de ene cliffhangers na de andere vliegt voorbij, waardoor ik verder wil lezen, ik sta er als toeschouwer vlakbij.
Een geweldige thriller, waar ik erg van heb genoten.
De Crime Compagnie, 2022
320 pagina’s