Het boek begint met een veelbelovende proloog, die gaandeweg het boek een steeds duidelijker plek krijgt, samen met de hoofdstukken die geschreven zijn vanuit de persoon die voor grote dreiging zorgt. Wester slaagt erin om ons tot het einde toe in onzekerheid te houden hoe dit in elkaar steekt.
Wester heeft een hele fijne omschrijvende, beeldende stijl, waarin ze op een subtiele manier informatie stopt. Ze heeft Show, don’t tell tot kunst verheven. Haar personages zijn levensecht, maar alleen Birgit maakt een ontwikkeling door als het gaat om persoonlijke groei.
De dreiging door een onbekende figuur vlecht de auteur geraffineerd door het verhaal en Birgits angst en paniek grijpt je als lezer echt naar de keel.
Het verhaal heeft drie lijnen: Birgits jeugdherinneringen, haar werk met het verzoek van haar ex, en de gebeurtenissen in haar huidige persoonlijke leven. Alledrie roepen ze om de aandacht, maar de wijze waarop ze uiteindelijk in elkaar klikken is niet heel overtuigend. Een paar uiteinden ging ik al vermoeden, ik had meer onverwachte plottwists verwacht, met echte verrassingen die me van de stoel geblazen zouden hebben.
De Crime Compagnie, 2023
360 pagina’s