Emma Makepeace – niet haar echte naam – werkt nog maar net bij de Britse geheime dienst als ze een opdracht krijgt waar ze haar handen vol aan zal hebben. Ze moet de zoon van Russische dissidenten in Londen in veiligheid brengen, waarbij ze dwars door de stad moet met de Russische geheime dienst op haar hielen.
We vallen gelijk midden in de actie. Het boek leest vlot weg, iedereen is voortdurend in beweging. Als lezer wil ik ook steeds maar door, benieuwd als ik ben naar Emma’s behendigheid om steeds maar weer uit handen van de Russische spionnen te blijven.
Het verhaal is helemaal vanuit Emma geschreven. Tussendoor zitten hoofdstukken die haar verleden blootleggen, waardoor we haar best goed leren kennen en haar drijfveren gaan begrijpen. Maar Glass is een beschrijving van Emma’s perso.on, zoals uiterlijk of persoonlijke leven vergeten. Ze leeft voor mij daardoor niet echt
Alias Emma zou het goed doen als een film, juist door de vele acties en grote levendigheid. Het leest soms als een spannend jongensboek, het is op een bepaalde manier een afspiegeling van de wilde achtervolgingen van James Bond, van romans over Russische spionage tijdens de Koude Oorlog met vermommingen en al, of van Purdy uit de bekende tv-serie De Wrekers.
De figuur Emma doet me heel erg denken aan Tommy & Tuppence, de jonge privé-detectives van Agatha Christie. Alleen al Emma’s naam: Makepeace. De omslag van het boek heeft ook een beetje de sfeer van de jaren ’70 / ’80.
Toch proef ik niet een dreigende sfeer. Hij zal er wel zijn, want de beschreven gebeurtenissen zijn serieus bedreigend, maar op de een of andere manier komt het allemaal op mij over als een doldwaas avontuur, met een nog onervaren, daardoor schijnbaar onzekere, stuntelende heldin. Zijn de belevenissen van Emma te ver gezocht, is het allemaal een beetje ongeloofwaardig? Gebeurt zoiets echt op deze manier bij geheime diensten? We zullen dat waarschijnlijk nooit weten. Geheime diensten zijn een gesloten bolwerk.
Maar het is niet erg, want zoals ik graag Agatha Christie lees en naar James Bond kijk, zo is ook Alias Emma een heel leuk, onderhoudend verhaal.
Toch zat ik nog te lezen met een bepaalde hoop op een onverwachte, sublieme twist op het einde. Dat die niet kwam, was wel een teleurstelling. Omdat er ook een paar lijntjes onafgemaakt blijven, gaat het boek een beetje als een nachtkaars uit.
AmboAnthos 2022
368 pagina’s