Zeventig jaar geleden verdwenen Alice en Jack Munro zonder een spoor, maar zonder hun pasgeboren dochter. De zussen Rose en Connie Doughty vonden haar en voedden haar uiteindelijk op als hun eigen kind. Het onopgeloste ‘baby Munro-mysterie’ maakte hun eiland in een klap beroemd. Maar jaren later, na de dood van haar zus en de komst van nieuwkomer Sophie Honeywell, vraagt Rose zich af of ze destijds de juiste beslissing hebben genomen. Hoe lang kan ze sommige leugens blijven verbergen? En welke geheimen kent het eiland nog meer?
De Australische auteur brak internationaal door met Het geheim van mijn man, haar vijfde roman. Er volgde nog een flinke stapel, waarvan sommige geweldig zijn, anderen iets minder. Maar altijd schrijft ze met subtiele humor.
The last anniversary begint heel rommelig, met een vrachtlading aan namen. Het duurt even voordat de stamboom duidelijk is. Moriarty schrijft op een gezellige manier, alsof ze met vriendinnen kletst, dus ook met veel – te veel uitwijdingen. Het zou echt nodig zijn om bijzaken van hoofdzaken te scheiden, om de lezer ook bij de les te houden.
Haar lange zinnen, ook vol bijzinnen, en tamelijk hysterische scenes en dialogen met weinig en soms geheel ontbrekende alinea’s zorgen voor een heel dichte bladspiegel. Geen van de personages lijkt ook maar een moment te kunnen aarden. De auteur zet haar personages wel heel herkenbaar neer, met al hun eigenschappen en karaktertrekken zijn ze heel herkenbaar. Een groot aantal van hen laat het verhaal door hun ogen zien e daardoor ook steeds andere kijk op de zaak. Tussendoor zijn daar die raadselachtige ultrakorte hoofdstukken, bestaande uit dialogen tussen niet nader aangeduide personen.
Rode draad door het verhaal is het geheim van de verdwijning van enigma’s ouders destijds
Er lijkt meer aan de hand te zijn, en dit piept steeds omhoog tussen het geklets door en het is echt een serieus item.
De auteur geeft de oplossing bijna tussen neus en lippen door, door al het geratel was echte spanning dan ook al ver te zoeken. Maar er zijn nog meer lijntjes die om een afronding vragen en daar heeft ze nog zo’n 50 pagina’s voor nodig. Aan het slot wacht de lezer nog een onverwachte verrassing.
The last anniversary is een vermoeiend blijspel waarin de meest bizarre personages verzeild raken in de meest bizarre omstandigheden. Het is zeker niet een van Moriarty’s beste boeken.
Penguin Books 2014
(Pan Macmillan Australia 2005)
352 pagina’s
Nog één keer feest, Bruna Uitgevers BV 2021