Rechercheur Josie Quinn onderzoekt de moord op een zestienjarig meisje, dat al maandenlang vermist was. De enige aanwijzingen waar Josie het mee moet doen, zijn de een paar kleine littekens op de arm van het slachtoffer. Deze zaak is veel ingrijpender dan het eerst leek, en al snel zit Josie met haar team achter een geraffineerde seriemoordenaar aan, die al enkele decennia ongemerkt aan het werk is.
Het verhaal komt slepend op gang omdat in het eerste hoofdstuk direct een forensisch onderzoek uitgevoerd wordt, op zijn Regan’s zeer uitgesproken, tot in het kleinste detail beschreven, en dit alles nog voordat er veel activiteit is geweest. De lezer zit nog niet in een verhaal, want dat is er nog niet; hij heeft zich nog niet kunnen vereenzelvigen met een personages en het is even een kwestie van zich erdoorheen worstelen.
Lisa Regan is heel nauwkeurig in haar beschrijvingen, of het nou over de omgeving, het forensisch onderzoek, of de bijna letterlijke verslagen van politie-overleggen gaat. In haar privé-leven is wel iets veranderd – waar in eerdere delen haar eigen traumatische verleden alles overheerste en haar ook dwars zat tijdens haar werk, is ze nu gelukkig in haar huwelijk. Maar in daarvoor in de plaats speelt in En toen waren ze weg hun hoofdcommissaris een prominente rol. Zowel Josie als de lezer leert deze man van een heel andere kant kennen.
Door Regans’ beschrijvende, reportage-achtige schrijfstijl met die vele details krijgt de lezer de rol van een toeschouwer die buiten het verhaal staat. Haar personages blijven op afstand, ze komen niet echt binnen, ze zijn vaak meer als silhouet dan mensen die helder voor ogen staan. Wel is duidelijk dat Josie slim, meevoelend en volhardend is in haar werk, waar ze veelal op haar instinct afgaat. Fanatiek als ze is, zet ze alles op alles om achter de waarheid te komen.
Het is jammer dat de auteur persoonlijke kenmerken van haar vaste hoofdrolspelers achterwege laat. Wie nog niet een eerder deel in handen heeft gehad, tast dus in het duister. Af en toe wordt er wel gerefereerd aan die vroegere zaken. Maar dit zit begrip voor de huidige gebeurtenissen gelukkig niet in de weg, wat dat betreft mist de lezer geen belangrijke informatie.
Zodra in de tweede helft gebeurtenissen en ontdekkingen elkaar in hoog tempo gaan opvolgen, komt er wel degelijk vaart in het verhaal en bewijst Regan dat ze uitstekend een spanningsboog kan vasthouden en haar lezer aan kan kluisteren.
En toen waren ze weg is het veertiende deel in de reeks over Josie Quinn, en in USA zijn er inmiddels al 24 verschenen. De vraag dringt zich op of de formule ‘Josie Quinn’ langzamerhand niet is uitgewerkt. Ondanks de veranderde persoonlijke omstandigheden van Josie slaagt Regan er niet meer in om echt te verrassen. Het lijkt erop dat de auteur beter is in het bedenken van prachtige plots dan het neerzetten van een boek met veel vaart door oplopende spanning en aansprekende personages.
Gelukkig mondt En toen waren ze weg wel uit in een bloedstollende finale, zoals we van Regan gewend zijn, maar die te abrupt eindigt.
De Boekerij 2026