Mariska Noordeloos heeft een cafetaria, is getrouwd en heeft twee zoons. Ze schreef haar debuut Het spel is uit in 2017. Na een aantal andere thrillers verschijnt nu, acht jaar later, Leven vol leugens, als vervolg op haar debuut.
Na een moeilijke periode gaat Ellis samen met haar vriendin Monique op vakantie naar Egypte. Wanneer Monique niet terugkeert na een afspraak, slaat de paniek toe. Snel blijkt dat Monique ontvoerd is en Ellis krijgt hulp van de manager van het hotel Linda, een vroegere schoolgenoot van beide vriendinnen.
Gelijk al in de proloog valt de onaangename stijl van Noordeloos op. Hard, meedogenloos, recht voor z’n raap, soms ordinair en kortaf. Is dit bedoeld als stoere spreektaal?
De vele uitroeptekens maken de proloog schreeuwerig. De auteur maakt overdreven aandoende, vergezochte vergelijkingen en overspoelt haar lezer met een overdaad aan informatie, waarmee ze in feite alles in een vroeg stadium al verklapt. Het is niet moeilijk om snel te vermoeden wie overal achter zit.
Dit alles leidt tot onaangenaam, smakeloos sentiment, met veel lange flashbacks die te weinig toevoegen, waarbij ze continu in herhaling vervalt, en die juist allemaal afleiden van het verhaal. Grote stukken zijn daardoor erg langdradig.
Het wel erg negatieve beeld van de Egyptenaren past daarbij. Hoewel er ongetwijfeld veel corruptie is in het land, is het niet nodig om de bevolking op deze overtrokken generaliserende manier neer te zetten.
Op elk moment dat dit nodig is voor het verhaal creëert Noordeloos toevalligheden met terugwerkende kracht, om ervoor te zorgen dat het klopt wat ze schrijft. Ze onderschat haar lezer, die met minder informatie en minder bombast meer plezier aan het verhaal zou hebben.
Het spel is uit is een opsomming van gebeurtenissen zonder echte diepgang. Lelijke taal- en spelfouten, net als onlogische zinnen, zijn een storende factor. Men vraagt zich af of er een eindredacteur aan te pas gekomen is.
Noordeloos portretteert haar hoofdpersonage Ellis als een erg verbitterde vrouw, die slecht voor zichzelf zorgt. Monique wekt ook niet echt sympathie op. De bejubelde vriendschap tussen haar en Ellis lijkt alleen op papier te bestaan, maar is eigenlijk nergens echt te voelen. Ook Linda komt onsympathiek over.
Het spel is uit wordt nergens een echte thriller. De auteur geeft de situatie rond Ellis’ dochter in de eerste helft van het boek alle ruimte, met alle herhalingen van dien. Het is zeer over-the-top allemaal. Pas na een derde van het boek start het verhaal waar op de achterflap aan gerefereerd wordt.
Het is een verhaal met een zwak plot, over wraak en jaloezie, over onrealistisch gebruikte corruptie en een slechte jeugd.
Noordeloos moet nog het nodige leren over schrijftechnieken. En over foutloos Nederlands schrijven, zodat haar volgende boek minder als jeugdlectuur overkomt.
Uitgeverij Keytree 2021
275 pagina’s