Hetty Visser werkte een tijdje als docent Engels, voordat ze met haar gezin vier continenten afreisde. Terug in Nederland schreef zij met haar eerste thriller. Familiestuk is haar vierde.
Vertaalster Sara de Herder krijgt door een clausule in een testament de opdracht om dagboeken te vertalen. De familie van Mireille, de overleden vrouw, stelt een contract op dat haar verplicht tot geheimhouding. Ze heeft daar geen problemen mee, ze is blij het goede salaris. Tot ze merkt dat zich een duister familiedrama heeft afgespeeld. Als Sara op onderzoek gaat raakt ze in een gevaarlijke situatie verzeild.
Visser hanteert een lichtvoetige stijl, ze volgt hiermee Sara’s luchtige gedachtensprongen op de voet. De gehanteerde ik-vorm versterkt het gevoel om helemaal in Sara’s hoofd te zitten neg extra. Soms zegt de auteur misschien net meer dan nodig is, de lezer kan haar betrappen op onnodige herhalingen of onlogische formuleringen, maar ondanks dat bruist het in Familiestuk. Er zit veel actie in het verhaal.
De overleden Mireille lijkt te worden omgeven door mysterie, als Sara met haar opdrachtgevers praat – de naaste familie – komt ze vaak tegenstrijdigheden tegen in hun opmerkingen. De familie lijkt er alles voor over te hebben om het geheim rond de vrouw onder de pet te houden.
Visser speelt met personages die een lach op het gezicht toveren, zoals Mireilles buitenissige buurvrouw Lotje. Maar anderen roepen vragen op en familieschandalen ontbreken ook niet.
De verrassende wending komt als Sara net allerlei antwoorden op haar vragen heeft gevonden. Visser heeft nog meer in petto. Het is jammer dat zij het verhaal behoorlijk abrupt beëindigt. Te vroeg, te snel. De resterende open eindjes zijn net iets te veel, ze laten de lezer enigszins teleurgesteld achter.
In het e-book zitten behoorlijk wat redactionele oneffenheden als het gaat om vergeten letters, leesteken en zelfs kleine woordjes. Hier valt voor een eindredactie nog wel iets te verdienen.
Ondanks de bedenkingen is Familiestuk een onderhoudende novelle met een mooie dosis feelgood. Visser heeft het in een losse stijl neergepend, ze zorgt ervoor dat haar lezers steeds nieuwsgieriger worden naar Sara’s belevenissen. Waarschijnlijk zal meer schrijfervaring in haar volgende boeken nauwkeuriger uitgewerkte plots opleveren.
De Verhalenfabriek 2024
120 pagina’s