Roosmarijn Weijmer is advocaat die vaak psychiatrisch patiënten bijstaat. Wanneer ze op een dag gaat tanken en een bange, jonge vrouw haar een papiertje met de tekst HELP ME geeft, blijkt ze in een pathologisch en gekmakend spel te zijn beland, waarin zij de pion is.
Help me heeft een vliegende start en het tempo blijft hoog na de introductie van direct veel personages. Eén lange rij onvoorspelbare dingen vindt plaats, Roosmarijn geraakt in een bizarre, onbegrijpelijke situatie, waarin helemaal niets meer lijkt te kloppen. Haar paniek zit onder je huid. Ruijters laat haar lezer lang in spanning, uitleg komt mondjesmaat.
Wat volgt is een zenuwslopende strijd tegen de tijd. De auteur geeft ons een terugblik op de voorafgaande periode, waardoor alles steeds meer in perspectief wordt gezet. Intussen doet Roosmarijn er alles aan om het recht zijn beloop te laten hebben. Haar paniek en wanhoop als niemand haar meer gelooft benemen de adem. Strubbelingen in haar huwelijk werken ook niet echt mee.
Ruijters werkt gestaag door naar de ontknoping, die hoewel zij hem voorbereid heeft en dus niet totaal onverwacht is, toch een heel dramatische wending heeft. Het is jammer dat daarna het verhaal plotseling stopt en dat is wel onverwacht. Maar de echte twist zit in de epiloog. Die laat in een keer het vertrouwen in de rechtsgang kelderen. Niet alle eindjes worden gesloten. Gelukkig maakt een feelgood-slotpagina dat weer goed.
Help me is misschien een vergezocht verhaal, of onwaarschijnlijk, waar getraumatiseerde cliënten en stalkers deel van uitmaken, maar Ruijters bewijst dat ze goed kan schrijven. Ze bouwt het verhaal prima op, haar stijl heeft veel vaart, waarmee ze behoorlijk wat spanning laat oplopen.
AmboAnthos
369 pagina’s