Een auto, midden in de nacht, over een smal, luguber bospad, en dan een onverwacht nog een ander, stilstaand, schijnbaar verlaten voertuig. Wat doe je dan?
Het thema van deze thriller doet denken aan eerdere thrillers, namelijk Op het verkeerde moment door Heleen Smit (2020), of B.A. Paris’ Gebroken (2018). Maar waar ook bij deze twee titels de parallel hier ophoudt, is dit ook het geval bij Onheilspad. Ook dit is een totaal ander boek, met een heel andere insteek.
Onheilspad is de debuutthriller van Vera van Beers. Zij heeft al prijswinnende korte verhalen op haar naam staan, zoals Voorbij (2019) en Scherven in Parijs (2021), en haar thrillernovelle Als de waarheid sterft is in 2021 als e-book uitgegeven. Er verschijnen de laatste decennia best veel boeken van nieuwe Nederlandse auteurs, ook thrillers, waarvan de kwaliteit niet altijd even hoog is. Maar Vera van Beers is een nieuwe ster, die zich gerust kan meten met Schrijvers als Esther Verhoef, Anya Niewierra of Marion Pauw.
Ze wisten niet wat er boven hun hoofd hing, de vier vriendinnen Christel, Suus, Sandra en Babette, toen ze met hun auto midden in de nacht na een festival een kortere weg naar huis namen – een smal pad, dwars door een bos. De stilstaande auto die ze op hun route tegenkwamen, versperde hen de weg, ze konden niet verder. Daarom besloten ze om bij de auto te gaan kijken. Vanaf dat moment belandden ze in een rollercoaster van gebeurtenissen, die ook hun vriendschap op de proef stelt.
Het grootste deel van Onheilspad wordt verteld door Christel, in de ik-vorm. Ook Suus neemt een aantal hoofdstukken voor haar rekening, eveneens als ik-figuur. Maar omdat de schrijfstijl voor de beide dames precies hetzelfde is, levert dit soms wat verwarring op om te onthouden wie er aan het woord is. Er is nog een derde perspectief, en dat is vanuit de eigenzinnige rechercheur van politie, waarbij Van Beers vaak hint over diens eigen agenda, maar de details daarvan heel lang niet prijsgeeft.
De twee verhaallijnen lopen parallel, maar los van elkaar. De politie weet niets van de wederwaardigheden van de vier vrouwen, en zij zijn zich op hun beurt onbewust van de resultaten van het politieonderzoek. Daardoor heeft de lezer steeds een beter overzicht dan de personages.
Vanaf het begin is het volop actie, er zit direct enorm veel vaart in het verhaal. De personages verschijnen levendig ten tonele, door de rake beschrijvingen van Van Beers is binnen twee pagina’s duidelijk wie we voor ons hebben. De auteur bouwt het verhaal heel mooi op, met een perfecte timing voor wisselingen van hoofdstukken en van perspectief. Dit nodigt alleen maar uit tot steeds maar dóór willen lezen.
Terwijl het tussen de vriendinnen onderling gaat wringen en zelfs hun eigen levens in gevaar komen, raken de ontwikkelingen in een stroomversnelling. Hun onrust en gevoel van ademloosheid laat de auteur stevig onder de huid van de lezer kruipen.
Van Beers werkt stevent af op een daverende climax, waarbij ze nog een paar leuke wendingen in petto heeft. Het plotselinge einde is op zich al een verrassing.
Onheilspad is een thrillerdebuut van formaat. Vera van Beers heeft een heel vlotte pen, ze weet haar lezers te boeien tot het eind. Haar hoofdstukken zijn niet al te lang, waardoor ze snelheid in haar verhaal creëert. Misschien dat te zijner tijd meer schrijfervaring het op sommige plekken wat stroef taalgebruik zal gaan verbeteren. Met name in de fraseringen rond dialogen loopt het hier en daar niet lekker. Maar dit zijn kleinigheden. Van deze auteur willen we méér!