Vrij uitzicht – Anya Niewierra

Ik kende deze auteur van Het bloemenmeisje, haar derde boek. Een ijzersterke thriller, die me nieuwsgierig maakte naar haar andere boeken. Ik was dan ook heel blij dat ik Vrij uitzicht in handen kreeg, haar debuut. 

Waar Het bloemenmeisje de vorm had van een theaterstuk, zijn de titels van de hoofdstukken in Vrij uitzicht opgesteld als weerbericht, met datum en dagdeelvermelding. Dat verlost Niewierra natuurlijk wel elke keer van een beschrijving van de weersomstandigheden in haar verhaal.

Lees meer “Vrij uitzicht – Anya Niewierra”
Leave a comment

Liane Moriarty – Bijna echt gebeurd

10 augustus 2017

Sam en Clementine hebben een mooi, maar druk leven: twee jonge dochters, een verantwoordelijke baan voor Sam en de hectiek van een belangrijke auditie voor Clementine, die celliste is. Van jongs af aan is Clementine bevriend met Erika.  Maar hun vriendschap is gecompliceerd. Als Clementine en Sam, Erika en haar man Oliver, en hun buren onverwachts samen bij een barbecue zijn, lijkt dit een welkome afleiding. Maar twee maanden later vragen Clementine en Sam zich steeds weer af: wat als we nooit naar die barbecue waren gegaan?

Lees meer “Liane Moriarty – Bijna echt gebeurd”
Leave a comment

Ze zullen denken dat we engelen zijn – Bert Natter

1 maart 2018

Direct op de eerste pagina barst het los, de geldwagen die een ravage aanricht. We weten dan nog niets over Alfred, de ik-figuur en de hem onbekende vrouw, maar door middel van zijn schrijfstijl slaagt Bert Natter erin om meteen allerlei vragen over hen op te laten roepen. Wat is Alfred voor een figuur? Wat heeft hij meegemaakt waardoor hij is zoals hij is? Wie is Prunella eigenlijk? Intrigerend, en vanaf de eerste regel zit ik helemaal in het verhaal. Een verhaal dat eigenlijk niet een duidelijk begin heeft, een soort nul-punt, en ook geen eind, niet de gewenste afronding, waarna je als lezer tevreden achteroverleunt.

Lees meer “Ze zullen denken dat we engelen zijn – Bert Natter”
Leave a comment

Heimweeland – Kati Naumann

14 mei 2020

Ik moest er even inkomen, wennen aan Naumanns manier van schrijven. Ik vond het een beetje een raar boek, de eerste gedeeltes uit 1945 veel te springerig, onsamenhangend, alsof het geen voet aan de grond kreeg. Het ging maar door en door en er zat geen lijn in.
De zoektocht van Milla daarentegen beviel me beter. Die leest prettig weg, al heb ik ook bij haar een paar aantekeningen. Maar dat is waarschijnlijk omdat ik mezelf niet in haar herken. 

Lees meer “Heimweeland – Kati Naumann”
Leave a comment